Een vloog over het koekoeksnest

'One flew over the cuckoo's nest' Zoals alle grote literatuur kan 'One flew...' op diverse niveaus gelezen worden.
Er is het simpele verhaaltje over de machtsstrijd tussen Gevaert en Fierens, er is de aanklacht tegen de psychiatrie, er is de concrete beschrijving van de wereld der "gekken".
Maar er is ook het allegorische niveau waarbij de instelling als maatschappij in miniatuur wordt afgebeeld. Het verhaaltje is immers enkel een kapstok waaraan Kesey zijn fundamentele maatschappijkritiek ophangt. De maatschappij klemt de mens in een dwangbuis van wetten en reglementen, geboden en verboden, banbliksems en straffen, waartegen de vrijheidsdrang van het individu soms in opstand komt. Maar onveranderlijk worden die dapperen fijngemalen en verpletterd, want zij vormen een bedreiging voor elk machtsstelsel, van welke signatuur dan ook. Al blijft er hoop: altijd ontsnapt er wel iemand, die hopelijk handiger zal zijn dan zijn voorgangers, met meer kansen op overleving en dus op uitzaaiing. Dat in 'One flew...' die overlevende, die ontsnapte, precies een Italiaan is, met zijn micro-geschiedenis van hardwerkende gastarbeider, betekent enkel een verheviging van de gehanteerde symboliek.

Onze bewerking :

Om de herkenbaarheid en het eigentijdse karakter te verhogen hebben wij van bij de aanvang gekozen voor een "vertaling" naar onze contreien. Zo kreeg het psychiatrisch instituut van ons de naam 'Het Koekoeksnest'. Chief Bromden vervingen we door de zoon van een in Marcinelle verongelukte Italiaanse gastarbeider. Van Fierens en zijn "vriendinnen" maakten we rasechte Galmaardenaars. Verder introduceerden we een
"karaoke-wedstrijd" waarbij onze "gekken" hun dromen van een "ander zijn" kunnen uiten. Mag dit nog in onze nationale maatschappij ?
Het nieuwe Bajuwhuistheater, de grote rolbezetting en de kennismaking met andere theateraspecten zorgden ervoor dat ook wij onze gewoonten en normen dienden te verleggen. Bij de realisatie ervan mochten we echter steevast rekenen op het enthousiasme van alle spelers en technische medewerkers. Zijn wij er een beetje in geslaagd de boodschap van Kesey over te dragen ? Hebben onze maandenlange inspanningen het gewenste resultaat opgeleverd ?
Aan U, geacht publiek, om daarover te oordelen.

Rolverdeling :

Het verplegend personeel:

Hilda Gevaert: Lutgarde Cammaert
Myriam Creyns: Christine De Taeye
Ghislaine De Loor: Georgette Meganck
Herman Leblanc: Jozef Claus
Mark Limpens: Erwin De Keyser
Rudy Troch: Geert Verschueren
Patrick Temmerman: William Van Eesbeek
Hans Stalpaert: Dirk Andries
Guido Gilson: Rudy Vastesaeger

De patiënten:

Henri Warrinnier: Gilbert Pletinckx
Ronny Rongé: Jean Luc Deherder
Luc Berlo: Johan Letouche
Roger Van Cauter: Willy Devisscher
Eddy Meskens: Paul Bauwens
Wilfried Elias: Michel Bauwens
Lorenzo Michelotti: André Demecheleer
Freddy Fierens: Willy Bauwens

De vriendinnen:

Betty Scheire: Gwen Vandendaele
Sandra Mortier: Isabelle Cools

De anderen:

Walter Jacobs: Georges Mertens
Daisy Lories: Sonia Durant
Alain Casaert: René Felix

Data: 
vrijdag, 17 maart, 1995
zaterdag, 18 maart, 1995
zondag, 19 maart, 1995
vrijdag, 24 maart, 1995
zaterdag, 25 maart, 1995
zondag, 26 maart, 1995
Regisseur: 
William Cools
Schrijver: 
Ken Kesey - Dale Wasserman